In memoriam Marian Beek 7 november 1948 - 27 oktober 2000

Het overlijden van Marian Beek kwam voor velen als een schok. Zij wou lange tijd zo weinig mogelijk ruchtbaarheid geven aan het feit dat zij getroffen was door een zeer agressieve ziekte die haar in slechts enkele maanden gesloopt heeft. Zij laat een man, drie kinderen, en een moeder achter.

Als we op deze plaats aan haar terugdenken zien we twee kanten van dezelfde persoon: Marian Yntema-Beek als mens en Marian Beek als kunstenares. Als mens denken we aan een opgewekt en uiterst geïnteresseerd persoon, die zich niet opdrong maar wel zeer aanwezig was en zichzelf en anderen op humoristische wijze kon karakteriseren. Na haar opleiding aan de Academie Minerva bleef het schilderen voor haar een geweldige uitdaging en een soort opdracht, maar ze stond temidden van haar gezin en de samenleving. Zij en haar familie hielden van zeilen, van boten en de jaarlijkse tocht over het Wad en de haven van Vlieland. Het thema water en boten kwam in haar werk als schilderes sterk naar voren.

Een blijmoedig expressionisme, zo zou je haar werk kunnen duiden. Het Friese landschap met de boerderijdaken in vele schakering van rood en oranje, het groen van de weiden, alles nam zij in haar op en verwerkte het op het paneel. De intieme, dromerige sfeer van haar werk wordt versterkt door de intensiteit van haar kleuren. Haar werk is weliswaar figuratief maar wordt niet beperkt door de grenzen van perspectief en diepte. En toch, door het gebruik van kleur en contrast, wordt er een denkbeeldige ruimte geschept die groot genoeg is om de kijker er in te trekken, weg van de drie dimensies van het dagelijks leven.