Hoewel Paul Boswijk steeds hetzelfde onderwerp laat terugkeren, de schilder en zijn model, is dit niet zijn centrale thema. Voor de kunstenaar is een bepaalde lichtval, een kleurstelling of een compositorisch element veel meer de aanleiding om een schilderij te maken. Daarvoor gebruikt hij de afbeelding van mensen in een bepaalde situatie. We zien een vrouw die haar jurk dichtritst, een man in zijn ochtendjas aan het ontbijt of een vrouw in een roeiboot op het water. Steeds zijn het individuele personen die rustig zitten of met zichzelf bezig zijn en zich vaak onbespied wanen. De beelden lijken uit een film te komen, verstild in een momentopname waarbij niet nadrukkelijk wordt geposeerd, maar de situatie zich als terloops lijkt voor te doen. Daardoor krijgen we als toeschouwer het gevoel toevallig getuige te zijn; we blijven op afstand. Een zeker gevoel van voyeurisme kan ons bekruipen, vooral in die schilderijen waarin de vrouw geheel in haar eigen bezigheden opgaat en wij als het ware terloops de kamer in kijken. De ruimtes waarin de afgebeelde figuur zich bevindt, zijn in nachtelijk- of schemerduister gehuld. Zonlicht valt door de ramen van opzij op de figuur en benadrukt bepaalde delen van het lichaam: het gezicht, een arm, de borsten, de schouderpartij, etc.. Een sterk clair-obscur effect geeft de voorstelling een dynamische, bijna dreigende lading. Een kleurrijk element, zoals een felgekleurde jurk of een vrolijk geblokte sprei voegt er levendigheid aan toe. De laatste jaren is het sterke licht-donker contrast genuanceerd geworden en zijn de lichte en donkere delen meer in elkaar geweven. Het licht wordt gefilterd door boombladeren, een raam of een jaloezie. De ruimte waarin de vrouw of man zich bevindt wordt daardoor lichter, kleurrijker en groter, en vormt meer een samenhangend geheel met de afgebeelde figuur. Daardoor wordt de voorstelling dynamischer en levendiger.

Zoals veel van zijn collega's studeerde ook Boswijk aan de Academie Minerva in Groningen en daar leerde hij de ambachtelijke kant van het beroep. Wanneer hij een schilderij opzet, maakt hij soms eerst een schets op papier op het formaat van het schilderij, die hij daarna overbrengt op het paneel, dat met katoen beplakt is (voor de structuur van de ondergrond). Daarnaast werkt hij tegenwoordig vaak met linnen, waarop hij meteen met olieverf schetst en schildert. Met deze methode wil hij een directer resultaat bereiken. Hoewel de voorstellingen uitgewerkt lijken, zijn ze met een impressionistische toets geschilderd. Voor de kunstenaar is de juiste toets, een zekere losheid in schildersstijl, belangrijk om de goede uitdrukking te krijgen. De toets moet ook weer niet te los zijn, anders krijgt het beeld te weinig vorm en zeggingskracht. Anderzijds levert al te zeer fijnschilderen naar zijn mening een saaie voorstelling op. Voor de kunstenaar beweegt het zoeken naar een volmaakt schilderij zich steeds tussen 'te veel en te weinig'. Het is iets wat je langzaam leert zien en doen. Het gaat Boswijk in zijn schilderijen om levendigheid, de suggestie van echtheid van de figuren, compositie en lichtval. Zijn doel is om een beeld te schilderen, dat hij mooi vindt. We moeten niet dieper gaan zoeken, vindt hij. Meer dan het scheppen van schoonheid heeft hij niet voor ogen.