Het verbeelden van vrouwen is het hoofdthema in het werk van Ellen de Groot. Daarnaast is ook het schilderen van stoffen en een goede stofuitdrukking van groot belang. Het is detailwerk, maar daar houdt ze van. Voor De Groot is schilderen een groot goed, een 'zegen dat al die uren, weken, maanden resulteren in iets tastbaars, in schilderijen.' Ambachtelijk monnikenwerk verrichten, de tijd en je omgeving vergeten één iets creëren, is wat zij als schilder het prettigst vindt. Meestal verbeeldt ze vrouwen gehuld in kostbare stoffen in een ongedefinieerde ruimte. De stof is van alle tijden: brokaat, zijde en tule. Zij omhult de vrouw en daarmee wordt in het schilderij een sfeer van tijdloosheid opgeroepen. Ook de ruimte waarin de vrouw zich bevindt draagt bij aan de sfeer. De decors kunnen weelderig zijn, maar ook sober. Op de achtergrond wordt regelmatig een schilderij weergegeven van een landschap, een romantische voorstelling of portretten van belangwekkende voorvaderen. Deze werken scheppen een grote ruimtelijkheid en versterken de aanwezigheid van de vrouw op de voorgrond. Door de situatie waarin zij geplaatst wordt, krijgt zij iets heiligs. 'Allemaal Maria's, nauwelijks van vlees en bloed.' Elk schilderij is de uitdrukking van rust en, contemplatie, van stilte. 'Stilte, waarin alle harde lijnen verzachten en sterke emoties afzwakken.'Om dit uit te drukken gebruikt De Groot het liefst het vrouwbeeld, omdat ze zich als vrouw daarin het best herkent. Haar voorliefde voor mooie stoffen heeft te maken met haar vroegere werk in de haute couture. Vanuit die belangstelling is ze ook geboeid door de Vlaamse Primitieven, Memlinc, Holbein en Rogier van der Weyden. Hun werk is voor haar het toonbeeld van perfectie in schildertechniek, stofuitdrukking, compositie en kleurgebruik. Het ademt de rust en harmonie uit, die zij ook in haar eigen werk wil weergeven.

De Groot kwam na een opleiding handvaardigheid en tekenen en vervolgens een mode-opleiding pas op haar 25ste jaar in aanraking met olieverf. Haar hele leven had ze al getekend, maar de olieverf was een openbaring. 'Liefde op het eerste gezicht', zegt ze zelf. Het medium paste haar naadloos, het mengen en schilderen ging als vanzelf. Met de figuratie kwam ze in aanraking via haar leraar die aan de Academie Minerva in Groningen had gestudeerd. Om het ambacht in de vingers te krijgen, begon ze met het naschilderen van grote meesters als Velázquez, Raphael en Rubens.
De kunstenares zet op masoniet de voorstelling met bruinen op. Vervolgens werkt zij de voorstelling vrij gedetailleerd uit met de nadruk op de lichtere en donkere partijen. Daarna gebruikt zij kleur, soms vele dunne lagen om de intensiteit te verhogen. Tussen het begin en het eind, de spannendste momenten van het schilderen is er de periode van langzaam en stug doorzetten ondanks alle twijfel. De Groot werkt aan meerdere schilderijen tegelijk om de blik open te houden en zich niet te verliezen in dat ene schilderij.